Οι ανασφάλειες και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών

by 1:48 μ.μ. 0 σχόλια
Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα "Community Voice" (νέο όνομα) - Αρ. Φύλλου 020" (κάνετε λήψη και αποθήκευση ΕΔΩ για pdf μορφή) που συμμετέχω μετά από πρόταση του Nescentes Morimur, υπεύθυνο της "Κοινότητας Νεφροπαθών και Μεταμοσχευμένων". Είναι το 4ο άρθρο συμμετοχής μου, ενώ στην εφημερίδα θα βρείτε και πολλά άλλα ενδιαφέροντα άρθρα ποικίλης θεματολογίας. Μπορείτε να βρείτε όλα τα φύλλα της εφημερίδας και να τη διαβάσετε ΕΔΩ. Καλή ανάγνωση! Αν θέλετε προωθήστε την ιδέα της Κοινότητας! Σας ευχαριστούμε! 


Συνηθίζω να διαβάζω βιβλία για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, για την ψυχολογία, για τα όρια που πρέπει να έχουμε ως παιδιά και ως ενήλικες αργότερα, για το πώς ένα παιδί θα μάθει να αγαπάει, δε θα νιώθει ανασφάλεια, δε θα γίνει ένας κενός άνθρωπος δέσμιος των εκάστοτε συνθηκών και αδύναμος να πραγματοποιεί τα «θέλω» του και να ζει ουσιαστικά τη ζωή του. Κάποτε είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Είχα απογοητευτεί στην ιδέα πως ότι και να μάθω, όσο και να διαβάσω, είναι αδύνατο να αναλάβω ή να μεγαλώσω παιδιά που θα εξελιχθούν σε υγιείς ενήλικες.
Η αλήθεια είναι πως, ναι, είναι πολύ δύσκολο. Αλλά το λάθος που κάνουμε είναι αλλού. Είναι σαν να κάθεσαι σε ένα τραπέζι με κάποιον που τον θεωρείς ανόητο και ασήμαντο. Μπορεί να αποφεύγεις να συζητάς μαζί του, να μην ακούς ουσιαστικά αυτά που έχει να σου πει, μπορεί να τον ακούς αλλά να λες πως θα «πετάξεις» όλα όσα άκουσες, μπορεί όμως να έχεις κάνει και λάθος. Έτσι κάνουμε και με τα παιδιά μας. Τα αντιμετωπίζουμε σαν άτομα που δεν ξέρουν ποτέ τίποτα (γιατί πάντα εμείς τα ξέρουμε όλα καλύτερα), που τα κάνουν όλα λάθος, που είναι αδέξια και ανίκανα να ζήσουν μόνα τους χωρίς τη δική μας παρουσία. Έτσι, γιατί αναρωτιόμαστε πώς γίνονται αδέξια και ανίκανα να ωριμάσουν και να ανεξαρτητοποιηθούν; Να λοιπόν το λάθος: δεν αφήνουμε στα παιδιά το  «χώρο» που χρειάζονται να αναπτύξουν τη δική τους προσωπικότητα. Τα εγκλωβίζουμε ανάμεσα σε αυτά που θέλουμε εμείς να γίνουν –φοβούμενοι ότι θα πάθουν ότι κι εμείς ή ότι θα γεμίσουν με ανασφάλειες– και σε αυτά που μπορούν τα ίδια να γίνουν, αντί να τους δίνουμε τα εφόδια να βελτιώσουν τον εαυτό τους. Τους δημιουργούμε, έτσι, την ανασφάλεια να προσπαθούν πάντα να αποδείξουν με τα λόγια αυτά που (θα ήθελαν να) είναι, ενώ στις  πράξεις τους είναι, πολλές φορές, ανώριμα και ανεύθυνα, με τους γονείς να αναρωτώνται τι έκαναν λάθος.
Πόσες φορές έχουμε γνωρίσει ανθρώπους που μιλάνε τόσο τέλεια για τον εαυτό τους, ώστε σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ή πόσες φορές έρχεσαι σε διαμάχη με αυτούς τους ανθρώπους προσπαθώντας να αποδείξεις ότι κι εσύ μπορείς να πεις κάτι σωστό. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι θα καταφέρουν εν τέλει να νιώσουν καλά και να κερδίσουν πράγματα; Είναι δύο ανασφαλείς τύποι που πάντα θα προσπαθούν να νιώσουν ασφάλεια προκαλώντας ανασφάλεια και πόνο ο ένας στον άλλο. Μα δεν είναι ανόητο; Και γιατί άραγε τους ακούμε όλους να λένε ότι δεν υπάρχουν σχέσεις και ότι τα έχουμε καταστρέψει όλα; Μήπως θα έπρεπε να δουλέψουμε με τον εαυτό μας πριν καταλήξουμε να λέμε πάλι πως φταίνε οι γύρω μας, υποκύπτοντας, έτσι, στις ανασφάλειές μας; Κι αυτό ήταν μόνο ένα παράδειγμα…
Είναι πολύ όμορφο να μεγαλώνεις ένα παιδί, πρώτα απ’ όλα γι’ αυτά που κερδίζεις εσύ. Είναι πολύ όμορφο να ακούς έναν ανόητο να μιλάει, γιατί κερδίζεις πράγματα εσύ. Είναι καλό να μην βάζεις «ταμπέλες», να φέρεσαι ευγενικά, να μην φθονείς, να βοηθάς και να είσαι ευδιάθετος και κοινωνικός, γιατί γίνεσαι καλύτερος εσύ. Οι περισσότεροι ίσως να σε χαρακτηρίσουν «ψώνιο» όπως λένε, αλλά, η αλήθεια είναι ότι πρέπει να σκέφτεσαι τον εαυτό σου. Κάποτε είχα διαβάσει πως, για την ψυχολογία, ο εγωισμός  δεν είναι αρνητικά φορτισμένη λέξη. Ο εγωκεντρισμός είναι, το να σκέφτεσαι ότι όλα γυρνούν γύρω από σένα.
Νομίζω ότι οι ανασφαλείς χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: στους καλούς και στους κακούς/λιγότερο καλούς ανθρώπους. Υπάρχουν αυτοί που είναι εκδικητικοί και επιθετικοί σε κάποιον που θα δείξει ότι πιστεύει κάτι άσχημο γι’ αυτούς, και αυτό το κάνουν ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. Από την άλλη υπάρχουν οι ανασφαλείς που θα μένουν πάντα πίσω, θα κάνουν πάντα πίσω για να ακούσουν τους άλλους, για να τους κάνουν τις χάρες, νομίζοντας πως οι άλλοι θα τους λυπηθούν, θα τους καταλάβουν, θα τους στηρίξουν. Και στις δύο κατηγορίες, κυριαρχεί ο εγωκεντρισμός, στην  πρώτη περισσότερο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι αδύνατο να σκεφτούν πέρα από τον εαυτό τους όχι επειδή είναι κακοί, αλλά επειδή τα προβλήματα του χαρακτήρα τους τούς απασχολούν συνέχεια. Είναι λογικό να σκέφτονται πώς θα ικανοποιήσουν τις αδυναμίες τους, πώς θα προσπαθήσουν να ξεχωρίσουν όπως στο διάλογο που αναφέρθηκε παραπάνω.
Συμπερασματικά, λοιπόν, πρέπει να δουλέψουμε με τον εαυτό μας. Η ανασφάλεια θα μας κάνει πάντα να σκεφτόμαστε «τι έχει αυτός, τι έχω εγώ», «γιατί αυτός είναι καλύτερος, γιατί εγώ όχι» ή «εγώ είμαι σίγουρα καλύτερος, και αυτός κατάφερε όλα αυτά;». Αν σκεφτόμαστε θετικά με καλοσύνη και αισιοδοξία, θα καταφέρουμε να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας. Όχι για να μοιάσουμε στους άλλους, αλλά για να τους πλησιάσουμε, άλλωστε εμείς θα βγούμε κερδισμένοι. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους. Μπορείτε να το καταλάβετε από τον εαυτό σας. Αν δεν μπορούμε ή δε θέλουμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας, πώς ζητάμε να αλλάξουν οι άλλοι; Γιατί εκείνοι να το κάνουν;
Το λάθος που έκανα με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών ήταν το εξής: φοβόμουν πως όσο και να διαβάσω, δε θα γίνω ποτέ καλή κλινικός ή μητέρα. Αντίθετα, η ουσία δεν είναι να μην κάνεις λάθη, αλλά να μπορείς να τα διορθώσεις. Όπως ήδη αναφέρθηκε, όντως είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά κανένα δε θα μεγαλώσει κάτω από τέλειες συνθήκες. Κατανοώντας εσύ τα λάθη σου και βελτιώνοντας τον εαυτό σου, διδάσκεις στο παιδί να μαθαίνει βιωματικά από τις δικές του εμπειρίες. Οι θεωρίες δε θα το βοηθήσουν, παρά ελάχιστα.
Πρέπει να μάθουμε, ακόμα και οι ανασφαλείς, πως κερδίζουμε συνομιλώντας με τον ανόητο που τυχαίνει να κάθεται στο τραπέζι μας. Δε θα του μοιάσουμε, δεν κινδυνεύουμε από αυτόν, αλλά κερδίζουμε που τον ακούμε, ενώ εκείνος δε θα μάθει ποτέ να ακούει, προσκολλημένος, όπως είναι, στις απόψεις του. Θα ξέρουμε ότι είμαστε κερδισμένοι που είμαστε διαφορετικοί από αυτόν. Δε θα προσπαθήσουμε να του αλλάξουμε γνώμη, αν τον ενδιέφερε να μάθει και να γνωρίσει πράγματα θα διψούσε μόνος του να ακούσει τη δική μας, όπως εμείς πρέπει να μάθουμε να κάνουμε με τη δική του. Αλλά όχι, εκείνη τη στιγμή, τον ενδιαφέρει να κολακεύσουμε την ψευδή εικόνα που (θα ήθελε να) έχει για τον εαυτό του, για να πάρει μία δόση ψευτο-ολοκλήρωσης.
Αν δεν επιθυμεί κάποιος να αλλάξει για τον εαυτό του, ίσως επειδή νομίζει ότι θα αλλάξει για τους άλλους και δε θέλει να τους δώσει αυτή τη χαρά, τότε δε θα αλλάξει ποτέ… Για να το κάνει, πρέπει να έχει ευαισθησίες, να έχει μάθει να μην είναι κυνικός και επιφανειακός όπως είναι οι περισσότεροι γύρω μας, να κατανοεί την αξία της ανθρώπινης σχέσης και επικοινωνίας χωρίς να χαραμίζει τον εαυτό του σε ανούσιες επαφές και διασκεδάσεις. Θα πρέπει να κατανοεί τις ικανότητες που έχει ως ΑΝΘΡΩΠΟΣ, αλλά να μάθει να τις χρησιμοποιεί μόνο για καλό, όχι απαραίτητα για δικό του καλό. Και αν όλα αυτά μαθαίνονται, τότε σίγουρα θα πρέπει αυτό να ξεκινήσει από την παιδική ηλικία. Με την προϋπόθεση να έχουμε ξεκινήσει κι εμείς με την αλλαγή του εαυτού μας, πριν αποφασίσουμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας…
Όπως και να μας μεγάλωσαν οι δικοί μας γονείς, όσα λάθη κι αν έκαναν, δε συγκρίνονται με αυτά που αποφασίζουμε να κάνουμε εμείς ως ενήλικες, ως άνθρωποι. Δεν είναι κρίμα λοιπόν να μένουμε σε ότι (νομίζουμε) πως δε μπορούμε να πετύχουμε; Το χάρισμα που μας έχει δοθεί είναι να αναγνωρίζουμε και να διορθώνουμε το κακό, να προσπαθούμε και να καταφέρνουμε το καλύτερο. Απλώς πρέπει να το κάνουμε (πρώτα) για να αλλάξουμε τον εαυτό μας.

Χριστίνα Γεωργαλλή

Λογοθεραπεύτρια

Γεννήθηκε το 1991 και μεγάλωσε στην Κω. Σπούδασε λογοθεραπεία στα Ιωάννινα. Ζει στην πόλη Sheffield της Αγγλίας με στόχο να πραγματοποιήσει σπουδές στην ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες. Γράφει και στο προσωπικό blog:

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου