Γιατί τα παιδιά μας κάνουν «κακές» πράξεις;

by 10:29 π.μ. 2 σχόλια

Πόσες φορές δεν μας έχουν προβληματίσει κάποιες «κακές» πράξεις που έχουμε παρατηρήσει σε παιδιά; Πόσοι από σας τους γονείς δεν έχετε φτάσει πολύ κοντά στα όριά σας όταν τα παιδιά σας χτυπούν άλλα παιδιά, καταστρέφουν τα παιχνίδια άλλων παιδιών, βασανίζουν έντομα ή ζώα, κλέβουν αντικείμενα συμμαθητών τους ενώ ταυτόχρονα λένε ψέματα; Πόσοι, τέλος, έχετε αναρωτηθεί τι κάνετε λάθος με αποτέλεσμα το παιδί σας να υιοθετεί τέτοιες συμπεριφορές;

Η ανθρώπινη φύση έχει μία άπληστη διάσταση, αφού ο άνθρωπος επιθυμεί μονίμως να πάρει όσο τον δυνατό περισσότερα πράγματα, να πραγματοποιήσει όλο και περισσότερες υλικές και συναισθηματικές ανάγκες. Στα παιδιά αυτή η αίσθηση είναι πιο έντονη και είναι λογικό γιατί δεν έχουν κατανοήσει τις βασικές έννοιες της κοινωνίας, ούτε μπορούν να υπολογίζουν κανόνες. Έτσι λοιπόν, το παιδί είναι αυτό που θα κλαίει, θα γκρινιάζει, θα απαιτεί και μάλιστα εδώ και τώρα. Αυτό ακριβώς είναι που οι γονείς θα πρέπει να περιορίσουν, ώστε να αποφευχθεί να γίνεται το παιδί ακόμη πιο απαιτητικό με το πέρασμα του χρόνου. Αντιθέτως, θα πρέπει να καλλιεργήσουν «καλές» συμπεριφορές.

Πώς όμως θα μάθουμε στα παιδιά μας να μη «βουτάνε» από τη τσάντα του συμμαθητή τους ή να μην κλωτσούν το γατάκι που βλέπουν στο δρόμο τους; Αν σκεφτούμε ότι πολλές φορές, πίσω από τέτοιες συμπεριφορές κρύβονται φόβοι, ανασφάλειες και χαμηλή αυτοεκτίμηση που παραπέμπουν στο πλαίσιο της οικογένειας, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή παίζει σημαντικό ρόλο∙ και αυτό γιατί οι γονείς είναι αυτοί που θα μάθουν το παιδί να σέβεται τον εαυτό του ώστε να μπορεί μετέπειτα να κατανοήσει την αξία της ζωής, αλλά, ακόμη, να του διδάξουν όρια και πώς να τηρεί κανόνες.

Θα πρέπει εδώ να υπενθυμίσω ότι τα παιδιά βιώνουν καταστάσεις, δεν απομνημονεύουν ή υιοθετούν στάσεις ζωής με τη λογική μόνο. Όσο κι αν προσπαθήσει κανείς να μάθει σε ένα παιδί να μη βωμολοχεί, δεν θα καταφέρει τίποτα όταν απλώς του λέει να μην το κάνει όποτε αυτό το κάνει, ενώ εκείνος λέει «κακές» λέξεις συνέχεια. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι το να καλλιεργήσεις σε ένα παιδί έναν τρόπο συμπεριφοράς, δε γίνεται τόσο με τα λόγια, όσο με τις πράξεις.

Ο καλύτερος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε, είναι ο «ποιοτικός χρόνος» με το παιδί. Θα είναι καλό να ορίσετε τουλάχιστον μία ώρα μέσα στη μέρα, οπότε θα αφιερώνετε όλη σας την προσοχή στο παιδί σας. Αυτή την ώρα θα είστε μόνο εσείς με το παιδί, θα μιλήσετε μαζί του, θα ακούσετε τα προβλήματά του, θα δώσετε απαντήσεις στις απορίες του, θα παίξετε μαζί του. Το παιδί αισθάνεται πολύ σημαντικό όταν, μέσα από το παιχνίδι (στο οποίο θα ήταν καλό να το αφήνετε να θέτει εκείνο τους κανόνες), έρχεται κοντά σας και του «δίνεται αξία». Η αγάπη μαθαίνεται και για τα παιδιά τίποτα δεν είναι δεδομένο. Πρέπει να είμαστε πάντα διαθέσιμοι να τους δείχνουμε την αγάπη μας γιατί αυτό τα κάνει να νιώθουν ασφαλή. Έτσι, αν τα κάνουμε αυτά, θα μπουν οι βάσεις και για τα υπόλοιπα που θα έρθουν μετά: όρια, κανόνες, πειθαρχία.

Επιπλέον, ένας ακόμη πολύ σημαντικός λόγος που το παιδί σας αξίζει αυτή την ώρα ποιοτικού χρόνου μαζί σας, είναι ο εξής: το παιδί μαθαίνει να κερδίζει την προσοχή σας για τους «σωστούς» λόγους και όχι κάνοντας μια κακή πράξη, καθώς για πολλά παιδιά, αυτή η κακή συμπεριφορά αποτελεί τρόπο ώστε το παιδί να κερδίσει την προσοχή που δεν του δίνετε!

Τέλος, όσο εξειδικευμένο κι αν είναι αυτό το θέμα συζήτησης, θα δείτε πως για πολλά θέματα σχετικά με τη συμπεριφορά των παιδιών, η απάντηση είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται την αγάπη σας. Και όταν λέω ότι τη χρειάζονται, δεν εννοώ απλώς να τα αγαπάτε, αλλά να τους το δείχνετε! Δεν ξέρετε πόσο καλό θα τους κάνει και πόσο θα αυξήσει την αυτοεκτίμησή τους,  μετατρέποντάς τα σε «υγιείς ενήλικες» αργότερα. Το να αφιερώνετε στο παιδί σας όσο πιο ουσιαστικό χρόνο μπορείτε, είναι σίγουρα η ασφαλέστερη και σημαντικότερη επένδυση που μπορείτε να κάνετε για το μέλλον του. 


Χριστίνα Γεωργαλλή

Λογοθεραπεύτρια

Γεννήθηκε το 1991 και μεγάλωσε στην Κω. Σπούδασε λογοθεραπεία στα Ιωάννινα. Ζει στην πόλη Sheffield της Αγγλίας με στόχο να πραγματοποιήσει σπουδές στην ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες. Γράφει και στο προσωπικό blog:

2 σχόλια:

  1. Πολύ καλό το άρθρο σου, Χριστίνα. Έργα κι όχι λόγια λοιπόν. Όπως πολύ σωστά τα γράφεις, τα παιδιά λειτουργούν με βιώματα κι όχι με τους κανόνες της κοινωνίας.Καλό μεσημέρι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο είναι ένα άρθρο που διάβασα σε περιοδικό. Εκεί μάλλον τα έλεγαν ακόμη καλύτερα! Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή